این حدیث قدسی، بسيار حديث ارزنده اي است که می فرماید: «اذا كان الغالب علي العبد الاشتغالُ بي جعلتُ بغيته و لذته في ذكري».

یعنی وقتی بنده ی من در غالب اوقاتش مشغول به من بود؛ لذت و خوشی او را در یاد خودم قرار می دهم.

این که آیا غالب اوقات انسان مشغول به خداست یا نه؟ هم خود انسان تشخیص می دهد، هم ديگران تشخيص مي دهند.

مثلاً اگر من شصت درصد توجه به پروردگار داشته باشم، به صورتی که هم خودم تشخيص بدهم و هم كساني كه با من محشور هستند، تشخيص بدهند و از احوالات من اين طور به دست بيايد، در چنین صورتی، پروردگار می فرماید: هم لذت ذکر مرا خواهد چشید و هم اداره ی زندگی چنین بنده ای و امرآخرت او را بر عهده خواهم گرفت.

ولی اگر این طور نباشد و اشتغال به دنیا بر اشتغال به خدا غالب باشد؛ نام او در ديوان خاسرين نوشته مي شود. پس معلوم شد که آن كسي كه اشتغال به خدا در زندگی او غالب است، وقتی نماز مي خواند، ديگر دلش نمي خواهد نماز تمام بشود، از نماز خواندن لذت مي برد.

 

يقول الله عزوجل: اذا کان الغالب علی العبد الاشتغال بی جعلت بغيته و لذته فی ذکری فاذا جعلت بغيته و لذته فی ذکری عشقنی و عشقته فاذا عشقنی و عشقته رفعت الحجاب فيما بينی و بينه و صيرت ذلک تغالبا عليه لايسهو اذا سها الناس اولئک کلامهم کلام الانبياء اولئک الابطال حقا اولئک الذين اذا اردت باهل الارض عقوبة او عذاباً ذکرتهم فصرفت ذلک عنهم. کنزالعمال/۱۸۷۲